Blog naukowy z Gliwic. Zdobądź wiedzę z języków obcych, nauki pływania...

Różnice rezultatów odtwarzania drogi

To pośrednie nastawienie na zapamiętanie neutralizowało różnice, jakie mogły powstać między grupami M a W, gdyby się ograniczono jedynie do pierwotnych instrukcji. Po dodatkowej instrukcji zasadnicza różnica między grupami M a W polegała na tym, że grupa W została dokładnie poinstruowana teoretycznie i praktycznie o znaczeniu i sposobach ujmowania stosunków części drogi w przestrzeni, podczas gdy grupa M dowiedziała się tylko ogólnie o znaczeniu werbalizacji i sposobie jej dokonywania, bez szczególnego zwracania uwagi na sprawę przestrzennych stosunków drogi w budynku.

Różnice rezultatów odtwarzania drogi przez obie grupy po 24 godzinach (podobnie jak przy GE-53 bez uprzedzania ich o tym, że droga będzie odtwarzana) przedstawia tablica XXV.

W drugiej kolumnie tablicy liczby odnoszą się do poprawnie zlokalizowanych odcinków drogi w obrębie jednego poziomu układu (parter, piętro, parter). Okazało się, że różnice na korzyść grupy W są bardzo wyraźne. Ogólna liczba odcinków zapamiętanych przez grupę W jest większa o 15% (60%-75%): poprawnie zlokalizowanych odcinków – o 20% (40%-60%): poprawnie zapamiętanych (zlokalizowanych) części układu – o 40% (40%-80%). Wyniki te, a szczególnie fakt zwiększania się różnic między M a W w miarę przechodzenia od ujmowania pojedynczych odcinków do uchwycenia ich stosunków w obrębie głównych części drogi i do stosunków samych głównych części – upoważniają do twierdzenia, że w zapamiętywaniu drogi w budynku, tj. w zapamiętywaniu kierunkowego układu bodźców, bardzo poważną rolę odgrywa werbalizacja lub też (w jeszcze większym stopniu) rozwinięte myślenie. Udział ich staje się szczególnie duży przy zapamiętywaniu stosunków składników i wzrasta tym więcej, im bardziej złożone są te składniki i ich stosunki.

Wyniki eksperymentu GE-53-W4 wskazują równocześnie, na czym polega rola werbalizacji i rozwiniętego myślenia w zapamiętywaniu kierunkowego układu bodźców. Wchodzi tu w grę:

– 1) określanie słowne stosunków poszczególnych odcinków układu:

– 2) budowanie słowne, na podstawie słownego określania, modelu grup odcinków jeszcze w toku ich spostrzegania:

– 3) utrwalanie tych modeli przez aktywizację w chwili przechodzenia z jednej grupy odcinków (części drogi) do drugiej i myślowe przebieganie ich:

– 4) określanie słowne stosunków cząstkowych modeli względem siebie:

– 5) określanie słowne szczególnie stosunku pierwszych odcinków nowej części drogi do poprzedniej jako swego punktu odniesienia:

– 6) określanie słowne ogólnego modelu całej drogi.

Wyszczególnione powiązania obrazowo-słowne, słowno-słowne i słowno-obrazowe powstają u różnych osób w różnym zakresie i w różnym stopniu są świadomie kształtowane. Zależy to od wyrobienia sprawności w wyodrębnianiu składników, układów cząstkowych i operowaniu nimi, a w szczególności od sprawności:

– a) w retrospektywnym przebieganiu myślą uprzednio świeżo odzwierciedlanych bodźców,

– b) w słownym sterowaniu modelami wyobrażeniowymi.

CHARAKTERYSTYKA BEZPOŚREDNIEGO ODBICIA PAMIĘCIOWEGO

Proces zapamiętywania rozpoczyna się w momencie pierwszego odbicia bodźców. W życiu codziennym rzadko spotykamy się z takimi przypadkami, w których działa na nas jakiś względnie wyizolowany układ bodźców tak mało zróżnicowany, że po jednorazowym jego zadziałaniu zostaje on w.całości zapamiętany. Jako przykłady można by tu podać czyjeś nazwisko, jakiś numer telefonu, nazwę ulicy czy miasta, jakieś polecenie, tytuł książki, napis reklamowy, cenę artykułu pierwszej potrzeby. Zwykle mamy do czynienia z bardziej złożonymi układami, ze zróżnicowanymi sytuacjami, z obszerniejszym materiałem, którego po jednorazowym odzwierciedleniu nie można zapamiętać w całości. Niemal każda sytuacja, w jakiej człowiek znajduje się w ciągu dnia, należy do tego rodzaju układów bodźców, nie mówiąc o czytanej książce, oglądanej sztuce czy filmie, o materiale opanowywanym w procesie systematycznego uczenia się szkolnego.

Zapamiętanie układu bodźców w wyniku jego jednorazowego odzwierciedlenia przez osobnika nazywamy zapamiętaniem bezpośrednim. Ilość materiału, jaka w tych warunkach może być w całości zapamiętana, określa zakres’ pamięci bezpośredniej. Chcąc poznać specyfikę, chcąc ustalić prawidło- wości przebiegu procesu zapamiętywania, należy w badaniach posługiwać się materiałem przekraczającym znacznie, a nawet wielokrotnie, zakres pamięci bezpośredniej. Znaczenie praktyczne takich badań jest równie wielkie, jak znaczenie teoretyczne.

Analizę przebiegu zapamiętywania złożonego materiału bodźców, przekraczającego zakres bezpośredniej pamięci, należy rozpocząć od charakterystyki początkowego odbicia bodźców powstałego w wyniku ich jednorazowego działania na człowieka. Przeprowadzone przeze mnie eksperymenty dostarczyły odpowiedniej liczby danych potrzebnych do takiej charakterystyki.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.